Mpowering People

Kinderen voor kinderen

2006-11-15T20:09:00.000+01:00

Dios mio! Af en toe heb ik het gevoel beland te zijn in een land vol kinderen. Kinderen voor kinderen krijgt hier echt een andere lading. Het is ongelofelijk hoe kinderachtig en onvolwassen de meeste mensen van boven de twintig hier kunnen zijn. En dat gaat verder dan de poep-en-pies-humor, waar ze hier ook erg om kunnen lachen. Pero bueno, een paar kleine voorbeelden: zet hier iets lekkers op tafel en binnen een oogopslag is het op. Wangen en zakken vol, alsof ze nooit te eten krijgen. En dan heb ik het over mensen die werk hebben en dus zelf best af en toe iets lekkers kunnen kopen. Ik ken deze gewoonte al een aantal jaar, maar blijf me verbazen over het gebrek aan opvoeding. Of is dit heel Nederlands om zo te denken?

Ander voorbeeld: aangezien we het echt heel druk hebben, vergaderen we nu ook regelmatig tijdens de middagpauzes. Erg tegen de Nicaraguaanse gewoontes is, want iedereen moet naar huis om zijn bonen met rijst te eten. Onze stelregel is dat als er de hele dag doorgewerkt wordt, ze in een comedor – goedkoop eethuisje – iets mogen eten, want het is me nog nooit gelukt om te zorgen dat ze hun lunchtrommel meenemen. Samen met mijn coordinatoren, Ivet en Argentina, ga ik op zoek naar een comedor in de buurt. Ik stel voor om naar comedor Lisette te gaan, omdat je daar ruimte hebt aan tafel. De dames zeggen, dat het daar heel druk is tussen de middag en dat we beter naar een andere plek kunnen gaan, dichter in de buurt. Ook goed! Maar daar aangekomen is het afgeladen. Toch weten we nog een plekje te vinden. Het eten ziet er beter uit en de keuze is een stuk groter. Ik ben verbaasd, dat ik hier nog niet eerder ben geweest, maar bij het afrekenen, begrijp ik wel waarom ze me hier de afgelopen jaren niet mee naar toe hebben genomen. De prijzen liggen drie keer zo hoog. Of ligt het eraan dat de dames hun borden extra vol hebben geladen? Het irriteert me, want ze weten dat we weinig of geen geld hebben. Maar klaarblijkelijk hebben zij gewoon zin in iets extra lekkers en zijn ze ons krappe budget even vergeten voor het gemak. Weer een les geleerd: ook hier zal ik de regels, die we heus wel hebben, nogmaals op papier moeten vastleggen. 35 Cordobas en daarboven gaat het voor eigen rekening.

En nog een voorbeeld: vanmiddag had ik de jaarlijkse salarisonderhandelingen met de leraren van het vakantieprogramma en hoewel ik me al heb voorbereid op een stevige discussie, loopt het weer hoog op. Sinds mijn ervaringen van vorig jaar, weet ik een beetje hoe de mensen hier denken: “Ok, we gaan werken voor een NGO, dus dat betekent dat we een lekker hoog salaris kunnen vragen.” Als ik ze echter voorreken, dat het uurtarief dat zij – leraren zelfverdediging, schilderen en dansen – vragen, hoger uitvalt dan wat de directeur van de grote NGO CISAS waar wij gehuisvest zijn, verdient, snappen ze dat na een uur nog niet. Uiteindelijk, nadat wij een beetje stijgen, en ik ze laat zien dat wij vorig jaar veel minder hebben betaald, komt het hoge woord eruit. Uit pure nijd, dat wij dezelfde leraren die vorig jaar zo slecht bevielen niet nog een jaar contracteren, hebben diezelfde heren onze nieuwe ploeg tegen ons opgezet. Ik denk er inmiddels zwaar over, om volgend jaar echt alleen nog maar vrouwen werk te geven, want met die Nicaraguaanse kerels is het heeeel slecht kersen eten.

Inmiddels, de dag voor ons grote benefietconcert, loopt de spanning ook op kantoor hoog op. De verschillende artiesten hebben koudwatervrees. En ik verdenk ze ervan dat ze nog niet voldoende geoefend hebben. Iedereen is hier spontaan ziek en heeft last van zijn stem. Hmm hmm. Ook de organisatie verloopt compleet chaotisch, omdat ik me erg op de achtergrond heb gehouden en hen alleen met raad bijsta. Uiteraard heb ik in mijn hoofd wel een lijstje van wat nog niet geregeld is en ik loop het met hen af. Iedereen vliegt direct alle kanten uit, om het een en ander te gaan regelen. En ook ik neem nog een paar taken op me. Uiteindelijk moet alleen nog het programma in elkaar gezet worden en dat laat ik nu echt aan hen over. Nog niet thuis gekomen, omdat de loodgieter langskomt, word ik alweer gebeld. Promotor Fresia is in tranen. Ze hebben ruzie gemaakt over wie de avond moet openen – geen van allen durven ze – en er is geschreeuwd en met een schrift gesmeten. Of ik het even op kom lossen.

Ergens moet ik erg lachen om de hele situatie. Het lijkt wel een kinderpartijtje, waar bij de jarige in tranen naar zijn moeder rent. Ik zeg dat ik niet weg kan – en dat klopt – maar dat we morgen samen het programma wel in elkaar zetten. Ik ben benieuwd, hoe morgen verloopt. Zingen kunnen ze hier wel, dus het komt vast en zeker goed, maar ik ga nu snel nog maar even de laatste dingen regelen. Ik houd jullie op de hoogte.

Huiswerkles

2006-11-15T20:03:00.000+01:00

Na me ruim een week beziggehouden te hebben met de inrichting van mijn huis en vergaderingen op kantoor, vind ik het hoog tijd om even een paar uur vrij te nemen en de wijk in te gaan. Uiteraard is dit ook gewoon werk, maar voor mij voelt het op dit moment alsof ik even spijbel. Het einde van het jaar is altijd een hectische tijd. Er moeten nog zoveel plannen gemaakt worden voor het komend jaar. En via de telefoon – vanuit Nederland – werkt dat in de praktijk toch wat lastig. Ik merk elke dag weer dat het belangrijk is, dat ik aanwezig ben om de details en de uitvoering tot in den treure door te spreken. En dat doen we dus ook. Vrijwel elke dag weer, maar op vrijdagmiddag als ik gek word van alle drukte, vlucht ik dus even naar Adiact.

Ik besluit na 3 minuten in de brandende hitte te hebben gelopen, om mijzelf en dona Angela, mijn schoonmaakster, te trakteren op een taxi. Stom genoeg vergeet ik een prijs af te spreken, maar aangezien de taxi behangen is met kruizen en mariabeelden en de psalmen bovendien zo hard staan, dat ik er niet bovenuit kom, vertrouw ik erop dat het wel goed komt. Misgerekend blijkt al snel. Ook deze taxichauffeur ziet een chella achterin zijn taxi en vergeet op slag alle christelijke waarden en denkt me het driedubbele te moeten berekenen. Niet al te vriendelijk, vertel ik hem dat hij maar moet proberen ‘el padre’ van zijn evangelische kerk op te lichten, maar dat ik mijn beurt voorbij laat gaan. Dona Angela, lacht zich een ongeluk, maar zegt dat ik volkomen gelijk heb. Ondanks dat ik ook weet dat ze het niet erg damesachtig vindt. Maar ach, na drie jaar samengewerkt te hebben met kleine en grote straatschoffies, maken ze me hier steeds minder wijs.

En na deze onverkwikkelijke episode stappen we uit in Adiact, de meest heftige van onze krottenwijken EN een van mijn meest favoriete. Vooral omdat ik de kinderen hier al heel lang ken en al veel met ze heb meegemaakt. Sinds 6 maanden krijgen de meeste kinderen hier drie keer per week huiswerkles. De meeste kinderen hebben thuis trouwens geen plek om hun huiswerk te maken en hier hebben ze even twee uur vrij van alle taken die ook thuis weer wachten. De kwaliteit van het onderwijs is bovendien zo slecht, dat zeker 60% van onze kinderen individuele aandacht nodig heeft om zijn examens te kunnen maken.

Promotor Sayda vertelde me bijvoorbeeld al eerder deze week, dat de directrice van de school dit jaar heeft besloten om de wiskundeleraar te ontslaan, omdat ze hem niet meer kan betalen. En zo vertelt de directrice me later zelf is wiskunde haar specialiteit en was zij dit jaar van plan de lessen over te nemen. Maar in de praktijk is daar weinig van terecht gekomen, omdat ze regelmatig op het ministerie moet vergaderen of naar cursus wordt gestuurd. Kortom alle kinderen van de middelbare school in deze wijk, zo een 160 kinderen, ontvangen al een jaar geen wiskunde meer.

En voor de meesten is dat funest. Zo hebben een zestal van onze kinderen een toelatingsexamen gedaan voor Politecnico de la Salle, beroepsonderwijs gecombineerd met middelbare school, en geen enkele leerling uit deze wijk heeft zich geclassificeerd. En dat terwijl het de droom van een groot aantal is om een technische beroepsopleiding te volgen. En nu zijn ze dus veroordeeld tot een boekhoudopleiding aan het Intae.

Even later spreekt de juf Engels me aan. Ze probeert in het Engels een praatje aan te knopen, maar ze valt maar moeilijk te volgen. Ik word een beetje triest als ik pas na een tijdje begrijp, dat ze afgestudeerd is in Engels aan de UNAN, de beste universiteit van Leon. Ik weet dat het uiterst belabberd gesteld is met het Engels hier, maar nu begrijp ik waarom geen van onze kinderen na 4/5 jaar Engels nog steeds geen woord kan uitbrengen. Kortom het bijspijkeren van onze kinderen is hard nodig. En eigenlijk ook dat van de andere kinderen op deze school. Maar goed, je kunt hier blijven dromen.

Ik heb geen idee hoe de kinderen weten dat ik hier ben, maar binnen mum van tijd, lijkt het te zijn doorgeseind dat ‘La Dorien’ er is. Van alle kanten komen ze aanstormen om even een knuffel te halen. De kinderen die het afgelopen jaar in het project zijn opgenomen, lopen wat verlegen achter de grootste druktemakers aan. Dan volgt ook juf Maria Mercedes. Ik heb haar al tijdens de sportdag ontmoet en nog steeds is ze even enthousiast. Ze vertelde dat de kinderen elke dag hopen, dat ik langskom. En weer herhaalt ze dat ze bijna wekelijks moet horen, dat ik altijd met het vliegtuig kom, dat ik het altijd druk heb, maar dat ik ze de vorige keer wel met naar het strand en de film heb genomen. Grappig om te horen, dat ze daar nog steeds van onder de indruk zijn. Om even rustig te kunnen praten, geeft ze de kinderen even een speelpauze. De bal, die de sector tijdens de sportdag heeft gekregen, doet nog steeds alle dagen volop dienst, vertelt de juf.

Als de rust even is teruggekeerd in dit lokaal van aangestampte aarde en een golfplaten dak, vertelt ze me dat het met de meeste kinderen erg goed gaat. Tenminste in termen van schoolresultaten. Want problemen zijn er nog steeds legio. Met Marianna moet ze bijvoorbeeld elke dag naar huis lopen na de huiswerkles, want anders slaat haar oma haar in elkaar. Het meisje is 11 en haar oma is erg agressief. Moeder heeft weinig invloed kennelijk of doet weinig om haar dochter te beschermen, want nog steeds zit het kind onder de blauwe striemen. Oma is bang dat het kind ervan doorgaat met een jongen cq man en net als haar eigen dochters waarschijnlijk al op jonge leeftijd via zwangerschappen het huiselijk geweld ontvlucht. Als ik dit soort verhalen hoor, begin ik te koken en heb zin om zo een hutje binnen te stormen om het kind direct weg te halen. Maar helaas kan dat niet. Waar brengen we ze heen? Hoe helpen we ze verder? Hoe geven we ze te eten? Het enige wat we kunnen doen is nog meer met de ouders samenwerken en veel meer voorlichting geven over de gevolgen van mishandeling, etc. Tenminste dat is het plan voor het komend jaar en hoognodig.

Om de juf, die wel twintig kinderen van verschillende niveaus begeleidt niet al teveel ophouden, taai ik na een kwartier weer af. Het is me al eerder duidelijk geworden hoe belangrijk deze juf is voor deze sector, maar veel moeders herhalen het nog eens. Ze vertellen dat als de juf ziek is, de kinderen bij haar thuis langs gaan om te vragen waar ze blijft. Het doet me vreselijk goed om dat te horen, want deze kinderen hebben alle liefde nodig die ze thuis niet krijgen. En hoewel promotor Sayda het vuur uit haar sloffen loopt voor haar kinderen, is haar tijd met elke kind ook maar beperkt.

Het zijn wel weer genoeg indrukken en slechte verhalen voor een middag en bovendien moet ik vanmiddag en vanavond nog flink wat promotie maken voor ons benefietconcert.

Het dievengilde van Leon heeft weer toegeslagen!

2006-11-15T20:02:00.000+01:00

Nog geen anderhalve week ben ik in Léon en mijn camera is gestolen. Het is me al een paar keer eerder overkomen, maar nog nooit zo snel. Ik baal echt als een stekker, en verwijt mezelf dat ik niet goed heb opgelet en dat ik weer eens te goed van vertrouwen ben geweest.

Het ging als volgt: afgelopen zondag zijn mijn nieuwe Belgische stagiaires Annelies en Evita aangekomen, en omdat we het allemaal zo druk hebben om iets leuks te organiseren, gaan we met het hele team ter kennismaking naar het live concert in de bar ‘La Olla Quemada’. Omdat wij als de muziek om 12 uur is afgelopen nog steeds zin hebben om te zingen en omdat we nog het een en ander moeten doorspreken over het benefietconcert, gaan we naar mijn huis, 4 blokken verderop. Het gezelschap bestaande uit enkele Leonese artiesten, mijn team en enkele vrienden van een goede vriend, verplaatst zich naar mijn patio.

Die middag heb ik zitten schrijven en foto’s van de verkiezingen zitten downloaden. En daarom staan mijn computer en fototoestel nog steeds op tafel in de woonkamer. Ik woon op dit moment nog steeds alleen, dus ik denk er niet verder bij na. En dat is stom. Heéééel stom. Want als ik zeg, dat ik ga slapen en het bed voor Clemente ga opmaken, die te ver weg woont en dus in mijn logeerkamer blijft slapen, is het dus al bekeken.

We verdenken, een vriend van die goeie vriend ervan dat hij zich mijn camera heeft eigen gemaakt. Stom genoeg, toont die jongen hem de volgende dag ook de camera, maar hij denkt er niets van, omdat hij nog niet weet dat ik mijn camera mis. Tenminste dat zegt hij. Nadat ik hem heb gevraagd, om zijn vriend te bezoeken en te kijken of de camera van hetzelfde merk is als de mijne, blijft hij tijden dralen. Ik snap het niet helemaal, maar hij zegt dat we hem zeker vanavond tegenkomen en dat hij hem er dan op aanspreekt. Maar mijn wantrouwen groeit en ik besluit om het bij de politie te rapporteren. Bovendien ben ik er zeker van dat de camera al is verkocht.

Na twee uur op het bureau te hebben gezeten, zegt de politie, dat ik mijn vriend moet langs sturen om de naam en het adres van die vriend door te geven. Maar hij blijkt er weinig zin in te hebben. Ik snap er niks van en begin hem inmiddels ook te wantrouwen. Zou hij soms ook in het complot zitten? De hele kwestie ligt me bijzonder zwaar op de maag. De volgende dag heb ik het er met een Italiaanse vriendin over, maar in eerste instantie zegt ze dat ik mijn vriend niet moet wantrouwen. Maar na er nog veel langer over gepraat te hebben, geeft zij ook toe helemaal niemand hier te vertrouwen.

En dat laatste is een absoluut rot gevoel. Gelukkig, heeft het me erg opgelucht om met haar over mijn vraagtekens en vermoedens te praten. Ik blijf niet snappen, waarom hij nog steeds weinig betekenis blijkt te hechten aan deze diefstal. Ik weet het is materie, maar het komt verdomd lastig uit. Ik heb afgesproken met Roelof, manager Nederland, dat ik de komende weken van alle kinderen een foto maak, zodat we die op onze nieuwe website kunnen zetten met een verhaaltje. We hopen zo dat het voor onze donateurs wat duidelijker wordt, voor welke kinderen wij zo hard ons best doen en wij hen om geld vragen. Gelukkig heb ik een extra camera meegenomen voor het team hier, zodat zij ook tijdens mijn afwezigheid foto’s kunnen maken en zo nodig kunnen opsturen.

Daniel heeft gewonnen!

2006-11-15T19:55:00.000+01:00

Inmiddels weten jullie het allemaal allang natuurlijk! Inderdaad, Daniel Ortega heeft gewonnen. Volgens de mensen hier, was hijzelf van tevoren al overtuigd van zijn winst. Maar op de dag van de verkiezingen heerste er – tenminste in de straten van Leon – een grote onzekerheid. Hoewel Leon van oudsher een puur Sandinistische stad is, is de aanhang van Eduardo Montealegre ook zeker niet te onderschatten. De sfeer die dag in de stad was vreemd doods.

Nederlander Bas, die ik al een aantal jaar ken en die begin volgend jaar samen met zijn Amerikaanse vrouw naar Nicaragua immigreert, vond deze Nicaraguaanse verkiezingsdag veel weg hebben van een nationale dag van rouw. En waarschijnlijk voelden de vele alcoholici hier dat ook zeker zo. Want drie dagen voorafgaand aan de verkiezingen ging de Lisec, het nationale verbod op de verkoop van alcohol, in. Omdat elk restaurant, café of cantina dat nog alcohol zou schenken zijn vergunning per direct kwijt zou raken, sloten ook zij hun deuren.

Pas op maandagmiddag 12 uur, nadat de uitslag min of meer bekend was, gingen de taps weer open. Tot grote vreugde van de Sandinisten, die op dat tijdstip al grotendeels zeker waren van hun verkiezingswinst. En dat hebben we geweten, de hele avond en nacht ging het feestgedruis – compleet gepaard met vuurwerk, en het luidkeels schallen van het verkiezingslied ‘El triunfa de Nicaragua’ - door. Zeker in mijn barrio, dat met uitzondering van mijn directe overburen, volledig Sandinistisch is. Samen met professor Angel, Sandinist tot op het bot, toog ik naar La Plaza Central. Kennelijk had vooral de jongere generatie Sandinisten zich hier verzameld, want de reggaeton schalde ons al van verre tegemoet. Ook het rappen heeft hier zijn vlucht genomen, want in plaats van de bekende revolutieliederen, werden er ter plekke nummers gefabriceerd in de strekking van “Daniel gaat ons land redden van de kapitalisten als Bolanos en Montealegre. De gringos hebben het nakijken. Want ‘Hij’ brengt ons voedsel en voortaan kan mijn familie en alle buren in mijn barrio hun honger stillen. Nu kunnen we naar school en voortaan hebben we allemaal werk.” Kortom grootse verwachtingen.

Opnieuw trokken de karavaans met luidtoeterende feestvierende Sandinisten de straten van Leon door. Vrachtauto’s afgeladen met blije mensen. Samen met Evita en Annelies, onze nieuwe Belgische stagiaires, heb ik een tijdje staan kijken. De feestvreugde werd zo mogelijk nog groter toen ik de blijheid met mijn digitale camera probeerde vast te leggen. ‘He chella un photo por favor’ klonk het uit elke auto. Uitzinnig waren de reacties en als dank kreeg ik zowaar een roodzwarte Sandinistische shawl toegeworpen. Op mijn flickr site – mijn fotoalbum – zijn de resultaten te zien.

De eerste dagen van de week waren de reacties in Leon nogal verdeeld, tussen pure angst en uitzinnige vreugde. Mijn overburen bijvoorbeeld zijn van plan om te vertrekken naar Panama. Hier en daar wordt ook flink ruzie gemaakt. En bij het kantoor van Montealegre, om de hoek van mijn kantoor, leek het de eerste dagen vooral op een dodenwake. Het duurde namelijk enige tijd voordat ook hij de verkiezingsuitslag had geaccepteerd. Nu een ruime week na de verkiezingen hervat het leven zich weer als voorheen. De Sandinisten verkeren nog steeds wel in opperbeste stemming en op de feestjes en bijeenkomsten wordt de winst nog dagelijks bezongen. Aan vriendin Praxy, die ik er van verdenk zelfs ondergoed te dragen in de FSLN-kleuren, gaat Ortega zich in eerste instantie richten op de betere verdeling van voedsel in het land en het gratis verstrekken van medicijnen en medische zorg. Op mijn vraag aan de timmerman, die een klusje in mijn huis kwam opknappen, hoe hij dat dan gaat aanpakken keek de man in kwestie me een beetje verweesd aan. ‘Hij is toch de leider. Hij moet het nu waarmaken en als hij dat niet doet, dan steunen we hem nooit meer’ was het antwoord.
En dat soort antwoorden krijg ik vaker. ‘Daniel gaat zorgen voor werk’. De Sandinisten zijn er volledig van overtuigd, maar als ik dan opmerk dat het land weinig of geen productie kent en ik niet snap hoe hij dat nu op korte termijn gaat aanpakken, dan weet niemand me daar concreet op te antwoorden eigenlijk. Ik ben oprecht nieuwsgierig, maar deze houding van de Nicaraguanen kom ik wel vaker tegen. Jij bent de baas, dus jij gaat het nu voor ons oplossen. Als ik moe ben, irriteert deze houding me vaak, maar vaker nog realiseer ik me dat we hier met Mpowering People nog een enorme weg te gaan hebben, voordat de mensen hier onze organisatie zelfstandig kunnen leiden. Volgens mijn vriendin - ook directeur van een Nicaraguaanse NGO - is deze houding erin gesleten door jaren van kolonialisme, dictatuur en oorlog. Nu weten ze vaak niet anders meer, dan af te wachten tot iemand ze stuurt. Ik hoop dat dit verandert met de nieuwe regering, maar ik vrees het ergste.

Miss Sandinisme 6 nov 2006

2006-11-15T19:38:00.000+01:00

Miss Sandinisme 6 nov 2006, originally uploaded by dorienvanschie.

Maandagmiddag 6 november was de uitslag definitief en brak het gekkenhuis in het Sandinistische Leon los! Daniel Ortega heeft de Nica´s gewonnen voor het FSLN en deze straatverkoopster wint het voor mij! Met meerderheid van stemmen verkies ik haar tot Miss Sandinisme 2006! Laten we hopen dat de regering van Daniel minimaal net zo veel vreugde brengt als de uitslag vorige week maandag!

Verkiezingen

2006-11-06T02:17:00.000+01:00

Zondag 5 november zijn er verkiezingen in Nicaragua. Na 4 jaar gebukt te zijn gegaan onder de zwakke regering van president Enrique Bolanos, mogen de Nicaraguanen een nieuwe president kiezen. Helaas hebben ze weinig opties. Toch, hopen ze ook dit keer weer op een betere toekomst, minder politieke corruptie, zelfverrijking en vooral op meer werkgelegenheid. Dat zijn dan ook gelijk de belangrijkste thema’s in de campagnes van de 4 partijen, die een rol spelen.

In mijn hotelkamer heb ik de beschikking over een tv en voor het slapen gaan, bekijk ik de campagnes. En ik kan mijn ogen en oren maar moeilijk geloven, als ik de heftige retoriek hoor, hoewel ik me tegelijkertijd besef dat ik als Nederlandse, een voor hier, nogal afwijkend referentiekader heb. En hoewel ik weinig tijd heb, om de verkiezingscampagnes goed te bestuderen, wordt het me duidelijk dat de kandidaten een maar zeer pover programma hebben.

Daniel Ortega van het Sandinistische FSLN, roept dat als hij wint gratis onderwijs en extra banen biedt. Hoe hij dat denkt te realiseren is volstrekt onduidelijk. Net als de verkiezingsbeloften van de andere kandidaten en partijen overigens. De rest van de propaganda en verkiezingsspotjes omhelst vooral het tot op het bot afkraken van elkaar. De reclame-auto’s die hier de campagne van de rechts liberale Eduardo Montealegre, ondersteunen, rijden af en aan met de kreet: NUNCA! = Nooit mag Ortega meer aan de macht komen. Er verschijnen spotjes van het ALN, waarin Ortega wordt afgebeeld als een crimineel, met in grote letters: GEVAAR! Ik ben ook geen voorstander van Daniel, maar wetende dat de dure campagne van Montealegre, volledig betaald wordt door de VS, maakt hem voor mij compleet onbetrouwbaar.

Het FSLN lijkt in de dagen voorafgaand aan de verkiezingen licht op winst te staan. Dus verschijnen er nu berichten uit de VS in de media, dat zij alle banken en rekeningen richting Nicaragua zullen blokkeren en alle hulp zullen stopzetten als Ortega wint. Dat betekent ook dat alle families, die in de VS wonen geen geld meer naar Nicaragua kunnen sturen. Maar juist hierop draait dit land voor zeker 65%. Bovendien geloven de Nicaraguanen dat ook de andere Westerse landen het voorbeeld van de VS zullen volgen. En voor de meesten staat, de economische boycot en alle honger, tekorten en ellende van dien in de jaren ’80 en begin ’90, nog vers in het geheugen gegrift.

Hoewel ik ook zeker geen voorstander ben van Daniel Ortega, die niemand in zijn partij ook maar enige ruimte gunt en als een potentaat het FSLN regeert, hoop ik dat de VS met alle geld die ze in deze campagne hebben geïnvesteerd, niet hun zin krijgen. Leon is een vrijwel compleet Sandinistische stad. Hier hebben de FSLN nog nooit verloren. De verkiezingsparades in deze stad zijn dan ook enorm indrukwekkend. Karavanen met werkelijk uitzinnige mensen, die wel ruim anderhalf uur lang een straat blokkeren, trekken dag in dag uit langs. Erg lastig overigens, als je moet verhuizen, maar goed in dit land leer je snel dat geduld een voorwaarde is om hier te overleven.

De meesten van mijn kennissen en vrienden voelen veel voor het Sandinisme, maar zijn gefrustreerd door de houding van Daniel en de corruptie, waar ook deze partij in grossiert. Het merendeel van hen, zegt daarom of helemaal niet te gaan stemmen of een kans te wagen met de MRN. Een nieuwe partij, die ruim een jaar geleden is opgericht door Herty Lewites. Deze ex-burgemeester van Managua, alom zeer gewaardeerd, wilde de strijd aan – binnen zijn partij – om het leiderschap van de FSLN. Toen hij daarin compleet werd gefrustreerd, richtte hij een eigen partij op. En werd al snel gevolgd door inmiddels ex-partijgenoten, zoals de bekende Nicaraguaanse zanger Carlos Mejia Godoy. Overigens is de partij van Eduardo Montealegre, een afsplitsing van het PLC, dat beheerst wordt Arnoldo Aleman, de wegens grootschalige corruptie en diefstal (145 miljoen dollar) veroordeelde ex-president.

Helaas, overleed Herty Lewites een aantal maanden geleden plotseling aan een hartaanval. Iedereen hier is ervan overtuigd, dat hij anders zeker deze verkiezingen had gewonnen, omdat van alle kandidaten zijn integriteit het minst omstreden is/was. Nu wordt de partij geleid door ‘El Feo’ = de lelijkerd. Een, volgens velen, veel zwakkere kandidaat.

Ook tijdens het live concert in de bar Olla Quemada gaat het op woensdag tussen alle liedjes door alleen maar over de luttele hoop, die de mensen hier hebben in de politiek en een betere toekomst. Ook Carola, de bekendste zangeres van Leon, met een stem als Mercedes Sosa, blijkt inmiddels te zijn overgestapt naar het MRS. Toen ik haar leerde kennen, was zij een zeer maatschappelijk actieve Sandiniste, maar kennelijk heeft zij inmiddels ook alle geloof in het door Ortega overschaduwde FSLN verloren. Een veel gehoorde uitdrukking hier is: ik ben Sandinist in hart en nieren, maar zeker geen Danielist.

Overigens worden de scholen hier ruim 8 dagen gesloten. Ze moeten worden ingericht als verkiezingslokalen volgens de eisen van de internationale observatoren. Bovendien worden ze ruim 5 dagen afgesloten en streng bewaakt door het leger. Het lijkt hier dan inmiddels ook een beetje op Israël, met overal soldaten en politie. We zullen zien wat zondag brengt. Ik houd jullie op de hoogte.

Mijn roze huisje

2006-11-06T02:14:00.000+01:00

Bij aankomst heeft het team een hotelletje voor me geregeld, omdat ik geen zin heb, om weer bij een familie te logeren. De sfeer in het huis, waar ik normaliter verblijf, was het laatste jaar al zo deprimerend, dat ik me erg gestresst voelde. Ik ken de familie inmiddels erg goed en ze zijn voor mij altijd erg aardig geweest, ondanks dat ik niet leef volgens de streng katholieke regels van de eigenaresse van het huis. De laatste dag voor mijn vertrek afgelopen februari, vertelde de huishoudster me, dat de ‘heer’ des huizes inmiddels een verhouding heeft met een 19-jarige studente medicijnen, wat de slechte sfeer in huis veroorzaakt.

Ik wil mijn eigen plek en ga op zoek naar een huurhuis. Je hebt hier geen advertenties of marktplaats zoals wij dat kennen, dus betekent het dat je de buurten waar je wil wonen moet afstruinen. Ik wil graag in een gewone volkswijk wonen, maar ook niet in een gevaarlijke krottenwijk. Bovendien wil een patio, omdat ik in Nederland geen tuin heb, gun ik mezelf in ieder geval hier deze luxe.

Zie ook de foto´s van het inwijdingsfeestje via http://www.flickr.com/photos/dorien-klaretaalenadvies/

Binnen een dag, vind ik de perfecte plek. Een compleet roze huis. Hoewel ik de kleur verafschuw, heeft het bijna alles wat ik zoek. Ruimte, een eigen keuken en een geweldige patio cq tuin. De dagen daarna, ben ik tussen alle vergaderingen door druk bezig met het aanschaffen van matrassen, stoelen, tafels, een gasfornuis, een ijskast en heeeeeeel belangrijk: een hangmat. Benito, een goede vriend, vergezelt me op mijn speurtochten en zorgt ervoor dat ik als ‘chella’ = witte niet al te sterk wordt afgezet. Ook zorgt hij ervoor dat al mijn nieuwe spullen met een careton (paard en wagen) bij mijn nieuwe huis wordt afgeleverd.

Angel, een van onze studenten, vraagt of ik behoefte heb aan een huishoudster. Ik zeg, dat ik wel graag iemand heb, die me helpt met schoonmaken, maar dat ik zeker niet iemand nodig heb, die 12 uur (normale werkdag voor een domestica) per dag in huis is. Zijn moeder heeft geen werk, dus de keus is simpel. Hoewel ik me tegelijkertijd bedenk dat ik eigenlijk niet een van de moeders zou moeten bevoordelen. Tja, het blijven lastige afwegingen, maar ik kan toch moeilijk 86 moeders hier aan het werk zetten. Ik sus me geweten met het feit, dat ik ook juist hier ben om te onderzoeken op welke manier we een duurzaam werkgelegenheidsproject zouden kunnen opzetten voor zowel de moeders als de kinderen, die straks zullen afstuderen in ons project.

Na behoorlijke investeringen, heb ik een redelijk simpele edoch eigen plek. Tjongejonge, wat zijn luxe spullen hier toch duur. En wat zijn wij in Nederland toch bevoorrecht. Zeker als je bedenkt, dat mijn collega’s, vrienden en vrijwel niemand hier een luxe artikel als een gasfornuis of ijskast kan kopen. Of normalere zaken als de bekende Nicaraguaanse schommelstoelen. Ik snap niet hoe deze winkels kunnen bestaan. En dan te bedenken, dat hier in een type winkel als De Block, zeker 20 mensen werken in extreme bureaucratie. De een geeft je informatie, vaak niet meer dan dat je jezelf kan bedenken. De volgende schrijft een factuur. Met die factuur moet je een keuze maken uit een rij van wel 8 dames, bij wie je moet betalen. Bij een simpele betaling, worden wel 3 mensen betrokken. Met je bewijs van betaling, ga je vervolgens naar de volgende persoon, die je matras uit het magazijn haalt. Vervolgens moet je bij de deur, in een bijna lege winkel, waar iedereen volledig op de hoogte is van wat jij koopt, nog een papiertje inleveren dat getekend moet worden, en dan mag je eindelijk je spullen inladen samen met de chauffeur van de careton. Een uitstekende oefening in het jezelf overgeven aan de situatie voor een zeer ongeduldige Westerling als ik.

Oh ja, en dan nog zoiets. De keuze, die wij hebben, is ongekend. Hier is het leven in wezen vrij simpel. Je kunt hier kiezen uit drie bijna identieke schommelstoelen en tafels. Wil je de ene tafel combineren met de andere stoelen, dan moet er eerst gebeld worden met de baas in Managua en moet je een dag later terugkomen om te horen of het is toegestaan. Dat je ‘iets anders’ wilt is sowieso al heeeeel raar. Het vinden van een simpel bed is onmogelijk. Je hebt hier alleen maar ledikanten, die allemaal te klein zijn voor mijn lange lijf. Dus moet ik er een laten maken, dat betekent dat het dubbel zo duur wordt, want, zo is het excuus: de prijs van het hout is erg gestegen het laatste jaar. Ik besluit me in het midden te schikken, alleen voor mijn bed maak ik een uitzondering. Ik kan onmogelijk 4,5 maand opgekruld liggen. Dan slaap ik nog liever in een hangmat. En bovendien hoop ik dat de komende jaren, mijn vrienden en familie uit Nederland, mij en ons project met een bezoek zullen vereren. Bij deze: jullie zijn allemaal hartelijk welkom. En nu niet allemaal tegelijk ;-), want mijn huis is ook weer niet zo groot.

Maar goed, ondanks al deze kleine ergernisjes, verhuis ik woensdag dus naar mijn eigen roze huisje. En vrijdag wijd ik ‘m samen met mijn team in. Ook voor de buren, moet ik nog een welkomstfeestje organiseren. Het is niet verplicht, maar het helpt wel. Zeker in een land als deze heb je je buren hard nodig. De meesten hangen bijna de volledige dag op straat, of zitten in hun schommelstoel hele dagen op de stoep. Er wordt hier erg veel gestolen, door de jeugdbendes, dronkelappen en dieven. Als de mensen, je kennen, houden ze een extra oogje voor je in het zeil. Wel zo makkelijk, want in deze buurt, wordt ’s avonds de energie voor een paar uur afgesloten. Wat het extra prettig maakt voor de eerder genoemde ‘vlugge handjes’.

Inwijding huis

2006-11-06T02:06:00.000+01:00

Inwijding huis, originally uploaded by dorienvanschie.

Afgelopen vrijdag hebben we het huis ingewijd. Hier ziet u een deel van mijn team - op hun paasbest - en op de achtergrond mij Kikaro (Nicaraguaanse boom, die met zijn kalebassen sinds lang de bevolking van koffiekoppen voorziet.). En natuurlijk mijn prachtige hangmat. Zijn jullie al een beetje jaloers?

Benefietconcert voor slachtoffers ramp

2006-11-06T02:02:00.000+01:00

Al eerder op deze weblog vertelde ik over het drama, dat zich een kleine twee weken geleden, in El Tamarindo voltrok. De nacht dat het huisje, van een van de families en kinderen uit ons programma, instortte. Omdat ons project, zich richt op educatie en empowerment en we bovendien weinig geld hebben, zijn we gewoonweg niet bij machte om deze familie weer op de been te helpen.

Je moet je voorstellen dat dit voor het team, dat zeer betrokken is bij het leven van onze kinderen en hun families, zeer frustrerend is. Ook ik voel me machteloos, want deze familie zet zich volledig in om waar mogelijk ons te ondersteunen in ons werk. Ook hun zoon, die inmiddels bijna zijn eerste jaar van zijn beroepsopleiding en zijn 4e jaar middelbare school afrondt, doet verschrikkelijk hard zijn best en is een van onze beste leerlingen. Ook schreef ik al eerder dat de ramp voor deze mensen niet te overzien is. Een van hun zoons belandde in coma in het ziekenhuis. Inmiddels is hij weer thuis, maar hij heeft voor hier zeer dure behandelingen (100 dollar) moeten ondergaan en ook de komende maanden moet hij nog vaak naar het ziekenhuis.

Zijn schouder en arm zijn gebroken. Maar ook van binnen is er van alles kapot, want hij kan niet eten en poept bloed. Bovendien is hij een deel van zijn geheugen kwijt en herkent nog regelmatig zijn eigen moeder niet. Hoe erg de schade is, kunnen ze in het slecht geëquipeerde ziekenhuis van Leon, niet zeggen. Ons team heeft een rondje gemaakt binnen de sectoren, waar we werken om een paar pesos op te halen. Uit solidariteit met deze familie, hebben de meesten mensen gegeven wat ze konden missen, maar verder dan 200 pesos = 10 Euro komen we tot dusver niet.

Omdat ook ik me machteloos voel, stelde ik het team voor om een benefietconcert te organiseren. Promotoren Fresia, Ivet en Jairo kunnen redelijk goed zingen en/of spelen gitaar. Bovendien zijn zij dik bevriend met de meeste muzikanten in Leon, omdat zij zelf erg actief zijn in het lokale culturele leven. Hoewel zij kennelijk niet zo bekend zijn met het fenomeen van een benefietconcert, is iedereen direct enthousiast. Op woensdagavond, tijdens microfono abierta = open microfoon, worden de belangrijkste artiesten van Leon geronseld. En zo voortvarend als ze hier soms kunnen zijn, kondigt eigenaresse Carola het benefietconcert nog diezelfde avond aan.

Barman David, een spaanse fotograaf, vertrekt de volgende ochtend met promotor Fresia naar het getroffen gebied cq familie om foto’s te maken voor de flyers, die we in het zowel in het Engels als het Spaans zullen maken. Onze of liever gezegd mijn doelgroep zijn de toeristen, die relatief gezien over het algemeen ruim in hun geld zitten. Het wordt me steeds duidelijker, dat de Nica’s het idee van een benefietconcert nog niet helemaal doorgronden, want eigenlijk vinden ze dat ik voor alle bijkomende kosten moet opdraaien. Ik leg ze uit, dat we op die manier, niks verdienen voor de familie en ik mijn geld beter direct kan investeren in de bouw van een nieuw huis voor de familie en alle medische behandelingen. Maar dat dat is, wat we nu juist moeten vermijden. Ik wil niet gezien worden als de chella, die al hun problemen oplost. En ik ben ook niet op zoek naar een plek op het altaar. Noch in de kerk, en ook niet in een Nicaraguaans hutje.

Ik leg ze uit, dat het mijns inziens beter is om de onderlinge solidariteit in Leon en die bij de toeristen te stimuleren. Na een tijdje praten, zie ik dat ze het beginnen te begrijpen, maar ik weet ook dat ze me ‘pinche’ = zuinigerd vinden. Als ik ze help alternatieven te bedenken, neemt hun gekrenktheid richting mij enigszins af. Bovendien probeer ik zoveel mogelijk organisatie in hun handen te leggen. Hoewel ze hier juist gewend zijn dat hun jefa = chef alles bedenkt, wil ik niet wederom in deze valkuil trappen. Ik vertel dat ik vind dat zij het moeten organiseren en dat ik uiteraard best bereid ben om mee te denken. Een van hen zegt enigszins lacherig: “Je begint al echt op de Nicaraguaanse bazen te lijken, die doen ook niks.” Ik moet er wel om lachen en zeg dat ik me goed kan vinden in mijn rol, maar dat ik wel de flyer zal maken.
Inmiddels hebben ruim 10 artiesten hun medewerking toegezegd. Ze willen geen geld, maar we moeten wel hun eten betalen en het transport voor hen regelen, vinden zij. Om ze, deze voor mij onredelijke houding, enigszins betaald te zetten zal ik ze uitnodigen om bij mij thuis te komen eten. Om ze een beetje te straffen want eigenlijk vind ik dat ze gewoon thuis moeten eten, zal ik een maaltijd bereiden met heeeeel veeeel knoflook, zodat deze avond hun kans bij de dames een stuk kleiner wordt. Haha! In ieder geval ziet het programma er geweldig uit. Beter dan ik hier zelfs in tijden heb gehoord. We hebben hier nog een hoop werk te doen, maar het eerste solidariteitsconcert lijkt vooralsnog op 15 november een feit.

Ik zoek nu in ieder geval nog iemand in Nederland, die de opbrengst wil verdubbelen. We verwachten niet meer dan 1000 dollar, en dan zijn we spekkopers, op te halen. Dus wie o wie heeft er nog een rijke suikeroom of suikertante? Schrijf me: dorien.in.nicaragua@gmail.com

Zie ook de foto´s hieronder en kijk voor meer op http://www.flickr.com/photos/dorien-klaretaalenadvies/

mijn roze huis bij nacht

2006-11-06T02:01:00.000+01:00

mijn roze huis bij nacht, originally uploaded by dorienvanschie.

Om beter te kunnen functioneren en mijn programma in alle rust de komende 4 maanden af te werken, heb ik in de wijk El Laborrio en Leon een huis gehuurd. Ik ben super allegre, ondanks alle roze muren.

Pedro slachtoffer ramp

2006-11-06T01:52:00.000+01:00

Pedro slachtoffer ramp, originally uploaded by dorienvanschie.

Pechvogel Pedro, 9 jaar, heeft 2 weken na de ramp nog steeds weinig geheugen. Ook van binnen is er van alles kapot. En hoewel het hele dorp meehelpt om de rekeningen te betalen, hebben zijn ouders niet genoeg om de noodzakelijke examens te doen. En daarom organiseren het team en de artiesten van Leon over 2 weken een benefietconcert. Hierover leest u meer in het verslag hierboven.

overblijfselen hangmat Pedro

2006-11-06T00:58:00.000+01:00

overblijfselen hangmat Pedro, originally uploaded by dorienvanschie.

Twee weken geleden stortte het huis van Marvin en zijn broers na heftige regen in. De grond onder het huis spoelde weg en het dak kwam terecht op de slapende familie. Zijn kleine broertje Pedro van 9 werd in coma afgevoerd naar het ziekenhuis. Hier ziet u de overblijfselen van de hangmat waarin Pedro lag te slapen op het moment van de ramp. Op de achtergrond ziet u de geredde rugzak van Marvin. Twee dagen later zat hij gewoon weer in de schoolbanken en op school hadden ze geen idee, dat hem deze ramp was overkomen.

Sportdag

2006-11-06T00:53:00.000+01:00

Na een hele lange reis, en wederom veel gedoe op het vliegveld Miami, ben ik na 8 maanden weer terug in Nicaragua. Mijn team, dat me op staat te wachten, heeft zondag 29 oktober - bij wijze van welkom - een sportdag georganiseerd.

Nog steeds een beetje jetlaggerig, kom ik daarom zondag ’s morgens aan bij het collegio Callasanz, een privé-school dat ons zijn sportvelden heeft uitgeleend. Ook al is het pas 7 uur, toch zijn er al heel wat moeders met hun kinderen, onze scholieren gearriveerd en dat terwijl de sportdag pas om 9 uur van start gaat. Na zeker 250 kleverige kusjes en omhelzingen, is het tijd om te starten. Vreemd genoeg, missen we een hele sector. En dat terwijl de mensen van El Tamarindo, juist altijd zeer participatief zijn.

Dan bereikt ons het nieuws, dat het transport dat we voor hen geregeld hebben, niet is op komen dagen. Later blijkt dat de chauffeur een kleine 5 dollar meer kon verdienen voor de verkiezingscampagne van de Rechts Liberaal Eduardo Montealegre. Dus dan laat je gewoon ruim 50 kinderen en hun ouders voor niks wachten. Typisch Nicaragua, dat wel, maar toch went het nooit. Gelukkig weten ze met zijn allen mee te liften met twee grote veewagens en komen ze alsnog een half uur later aan.

Een andere complicatie – en voor velen het allerbelangrijkste van de dag – is de lunch. Omdat de bereiding op authentiek houtvuur gebeurt, hadden de moeders van Tamarindo eigenlijk al om 6 uur moeten starten. Om de planning niet teveel in de soep te laten lopen, heeft de vrouwelijke helft van het team – geheel volgens de traditioneel machistische rolverdeling – deze taak overgenomen. Met als gevolg dat de start van de dag wat rommelig verloopt. Ik heb – zeer bewust – besloten om me nergens mee te bemoeien en vooral alles over me heen te laten komen en te observeren hoe zaken lopen. Toch valt het me alleszins mee. De ouderraad zit klaarblijkelijk inmiddels al flink in zijn rol en neemt de leiding op zich om het sportveld te versieren met ballonnen. Net als de clown een inmiddels onmisbaar nummer op het repertoire van onze Nicaraguaanse activiteitendagen.

Slechts 20 minuten later dan gepland, start de sportdag. Van mij wordt verwacht dat ik een toespraak houd. Mijn spaans is nog wat roestig, maar een kort woordje zeggen, lukt gelukkig nog. De kinderen mogen kiezen uit twee sporten: voetbal en kitball, een Nicaraguaanse variant op honkbal. Waarin de honkbal vervangen wordt door een voetbal. Het is de bedoeling dat de winnaars van beide competities elk tegen een team van ouders spelen. Dit laatste wil niet lukken, want de ene ouder vindt het te heet, de ander heeft een hernia, de volgende schaamt zich, etcetera. Gelukkig zijn er enkele moeders die wel zin hebben om mee te spelen en zij moedigen de kinderen aan of spelen mee met de kinderen.

Ook Maria Mercedes, de huiswerkjuf van de kinderen in Adiact, heeft weinig last van valse schaamte. Dat maakt ook dat alle kinderen en ouders zo dol op hun ‘prof’ zijn. Ondanks haar overgewicht en de brandende hitte, rent ze en springt ze mee, alsof ze zelf nog een straatkind is. Het doet me ontzettend veel om te zien dat zij zoveel affectie toont voor ‘onze’ straatkinderen. Want juist in deze sector lijden de kinderen hevig onder een gebrek aan liefde, aandacht, waardering en respect. En het is overduidelijk dat zij juist daar flink in grossiert. Ik ben er van overtuigd dat zij en hun promotor Sayda een belangrijke factor spelen in de verandering in de blijheid en houding van de kinderen. Net als ik hebben deze twee dames het dan ook voortdurend over ‘mijn’ kinderen.

Halverwege de ochtend is het tijd voor een ‘refresco’, een zoet drankje in een zakje met een suikerbroodje. De meeste families hebben geen geld voor het ontbijt en gunnen zichzelf en hun kinderen slechts een maaltijd per dag. Vaak alleen bestaande uit wat rijst of een tortilla met Nicaraguaanse kaas. Na de korte pauze met disco, is het tijd voor spelletjes. De promotoren, die sinds kort van een groep Spanjaarden les krijgen in ‘dinamica’ hebben hun eigen spelletjes bedacht en leggen nu de regels uit. Het is duidelijk dat onze pubers zich in eerste instantie te goed voelen om met de kinderen te spelen. Maar als ze zien hoe grappig de spelletjes zijn, sluiten de meesten zich alsnog snel aan. Het eerste spel lijkt op een estafette. In het tweede spel moeten de kinderen een bal doorgeven met hun knieën, zonder dat ze ‘m aanraken met hun handen. Iedereen is bloedfanatiek, maar er wordt vooral erg veel gelachen. Ook voor de moeders is er een spel. Zij moeten in paren salsadansen met een ballon tussen hun hoofd. Het paar dat dit het langste volhoudt, wint. In eerste instantie zijn de moeders nog wat schuchter, maar al snel hebben ze dikke pret.

Misschien ben ik nog wat sentimenteel van alle vermoeidheid van de reis en alle voorbereidingen, maar de halve ochtend, loop ik rond met een flinke brok in mijn keel als ik zie hoe goed iedereen zich vermaakt. Om 12 uur is het tijd voor de lunch. De moeders van El Tamarindo hebben flink doorgewerkt. Ook de moeder van Marvin Ruiz heeft meegewerkt, ondanks dat een week daarvoor haar huis is ingestort en een van haar kinderen in coma in het ziekenhuis belandde. Ongelofelijk, wat een sterke vrouw en wat geweldig dat ze ondanks alles toch tijd vrij maakt om te participeren in het project!

De coördinatoren vragen de ouders in een rij te gaan staan en de lunch voor hun kinderen op te halen. Het loopt behoorlijk strak, hoewel er overduidelijk veel jaloezie bestaat over het feit dat de ene sector eerder zijn lunch krijgt dan de andere. Het verbaast me, maar bedenk me dat duurzame ondervoeding dit kennelijk met een mens doet. Ik besluit om mijn eigen lunch aan Angel te schenken, een flink gebouwde puber, die zover ik weet zeker niet alle dagen te eten heeft. Het beetje eten dat over is, gaat naar de familie van Marvin, want ze hebben nu helemaal niks meer.

Om 2 uur gaat iedereen weer naar huis. Maar niet voordat wij bij wijze van alternatieve prijs, alle sectoren, 1 voetbal geven. Deze voetbal wordt in bewaring gegeven bij 1 familie en elk kind dat deel uitmaakt van ons programma, heeft het recht om ´m te lenen. De meeste kinderen, vooral de kleintjes, zijn uitzinnig van vreugde. Eindelijk hebben ze een echte voetbal! Alleen de grote sectoren (45 kinderen) krijgen ook een basketbal.

Wij ruimen met z’n allen op en het team kan eindelijk even uitpuffen. In vergelijking met de afgelopen jaren zijn ook zij flink gegroeid. Ieder van hen heeft zich flink ingezet om de sportdag zo goed te laten verlopen en al onze ‘beneficiados’ zo goed mogelijk te motiveren om mee te doen. Mijn waardering voor hen is vandaag opnieuw gestegen. We besluiten om met zijn allen nog even ergens wat te gaan drinken en bij te kletsen. De meesten hadden het zaterdag namelijk zo druk, dat we nog geen tijd hebben gehad om onze kennismaking te vernieuwen. De sfeer is vrolijk en ook nu wordt er weer veel gegrapt en gelachen. Ze zijn voldaan, ondanks dat ook zij zich bewust zijn van de vele zaken die ‘nog’ beter kunnen. We maken een afspraak om dinsdag tijdens de teamvergadering de sportdag te evalueren en een lijst met verbeteringen aan te leggen.

Na 2 uur kletsen en lachen, val ik zo wat om van de slaap en we besluiten om naar huis te gaan. Als we de straat uitlopen, begint het zachtjes te regenen. ‘Heerlijk’, zeg ik nog, tegen mijn vrienden, als het twee tellen later ineens begint te stromen van de regen. In een mum van tijd, zien we eruit als verzopen katten. We besluiten te schuilen en af te wachten tot de bui over is, maar na een uur is de hemel nog net zo zwart. Ik verlang naar mijn bed en besluit een passerende bus te nemen, bij het oversteken van de weg, die inmiddels meer weg heeft van een snelstromende rivier, verlies ik mijn slipper. Een van onze kinderen die het ziet gebeuren, duikt erop af en redt me gelukkig nog net op tijd van een voettocht naar huis op blote voeten.

Aangekomen in mijn hotel, is de hele stad een grote rivier. Eigenlijk heb ik nog een afspraak met een van de moeders in het project. Zij zou mijn voeten doen, die al na twee dagen in Leon vol zitten met blaren. Maar ik denk niet dat ze komt. Ik kan me moeilijk voorstellen hoe de krottenwijk, waar zij woont, er op dit moment uitziet. De mensen hier zijn gewend aan orkanen en tropische stortbuien in deze tijd van het jaar, maar zoveel natuurgeweld maakt op mij elke keer weer diepe indruk.

Sportdag 29 okt 2006

2006-11-06T00:43:00.000+01:00

Sportdag 29 okt 2006, originally uploaded by dorienvanschie.

Een impressie van de sportdag afgelopen zondag!

Prof Maria Mercedes doet mee

2006-11-06T00:34:00.000+01:00

Prof Maria Mercedes doet mee, originally uploaded by dorienvanschie.

Prof Maria Mercedes doet - tot groot plezier - van de kinderen mee met het spelletje Kitball! Terecht is zij erg geliefd in het verslag van de sportdag leest u waarom.

Impressie van een krottenwijk

2006-10-24T21:51:00.000+02:00

Leon 2006 181, originally uploaded by dorienvanschie.

De orkaantijd begint weer. Dit keer ga ik met mijn ogen zien, wat de houdbaarheid is van deze krotten tijdens de tropische regenstormen, die er jaarlijks rond deze tijd op neerslaan. Het huis van de familie Ruiz is vannacht letterlijk weggespoeld, waarna het dak belandde op het slapende gezin.

Mexicaanse orkaan maakt slachtoffers

2006-10-24T21:20:00.000+02:00

Vanmiddag belde ik naar Nicaragua om met de coordinatoren de begroting en planning van de sportdag van aanstaande zondag te bespreken. En om te horen hoe het bezoek van de ogendokter aan de sectoren was verlopen, toen ze me overvielen met het slechte nieuws.

Argentina: "Dorien, vannacht is het huis van de familie van Marvin Ruiz ingestort onder de zware regenval, die ons land teistert. Het is een drama!" De familie Ruiz woont in El Tamarindo, een dorp dat haar geld verdient met zoutwinning, en dat bekend staat om zijn verzengend hoge temperaturen. Omdat ik meestal in de droge tijd in Nicaragua ben, ken ik dit dorp dan ook alleen maar in compleet uitgedroogde staat. Tijdens mijn laatste bezoek, was het daar zelfs zo heet, dat het bijna ondoenlijk was om de 2,5 km tellende weg het dorp in te lopen. Nu is er dus water in overvloed. Zoveel zelfs dat het terrein waarop het huis gebouwd was wegspoelde en het golfplatendak het niet meer hield.

Het ergste van alles is dat vader, moeder en hun 4 kinderen lagen te slapen toen het dak naar beneden kwam. De meeste gezinsleden zijn lichtgewond, alleen hun zoontje van 9 is zwaargewond afgevoerd naar het ziekenhuis in Leon. Op 22 kilometer afstand van het dorp. Het jochie ligt in coma en het leed voor deze familie is na deze fatale nacht niet meer te overzien:

- zij hebben geen geld om een nieuw huis te bouwen

- zij hebben geen geld om dagelijks op en neer te gaan naar het ziekenhuis, maar in Nicaragua neemt in het ziekenhuis de familie de verzorgende taak op zich. Artsen en verpleegkundigen beperken zich tot medische handelingen

- ze hebben geen geld voor medicijnen noch voor voedsel in het ziekenhuis

- moeder is bovendien gehandicapt en kan geen werk vinden met haar handicap

- vader moet werken, maar ook zijn vrouw aflossen van haar 24-uurs dienst in het ziekenhuis

- alle kinderen zijn zwaar getraumatiseerd

In deze chaos moet Marvin bovendien studeren voor zijn laatste examens dit jaar. Zijn eerste jaar aan de politecnico de la Salle, waar hij naast zijn 4e jaar middelbare school ook het eerste jaar van zijn beroepsopleiding voor automonteur volgt. Als hij deze examens niet doet, verliest hij het hele schooljaar en moet hij volgend jaar alles overdoen.

Hoewel er geen antwoord op is, vraag ik me wel - schijnbaar automatisch- direct af waarom deze ramp dit gezin treft. Een moeder die zich ondanks haar dagelijkse overlevingsstrijd onvermoeibaar inzet om haar kinderen en de andere kinderen in het dorp te motiveren om de kansen die MPP hen biedt met beide handen te grijpen. Om samen een lied in te studeren voor het afscheid van een van de vrijwilligers. Of om promotor Fresia of de leraren op school bij te staan. Het leven is niet eerlijk voor deze vrouw en haar gezin. En ja, ik weet het, niemand heeft dat ooit beloofd, maar toch...

Hoe moet dit gezin nu verder? Als MPP kunnen wij niet helpen. Wij doen uit principe niet aan noodhulp. Wij zijn er voor het onderwijs, de empowerment. Het is bovendien niet ethisch om 1 familie te helpen. Maar toch....

Wij, het team in Nicaragua, hebben besloten om in onze wijken een collecte te doen, om vader en moeder in ieder geval in de gelegenheid te stellen zoveel mogelijk bij hun kind in het ziekenhuis te zijn. Het kost hun ruim 1 dollar per dag om heen en weer te reizen, en dat is precies een dag inkomen van vader Ruiz. Ik verwacht niet dat de collecte veel oplevert, want de mensen in onze wijken hebben geen rooie rot cent, maar natuurlijk zal deze chella (betiteling voor buitenlanders, letterlijk betekent het witte) een extra duitje uit haar zakgeld in de collectebus stoppen.

Hmmm, ik had nog zo besloten om me te ontdoen van het credo 'uw houvast in alle rampen' dat met watervaste stift op mijn voorhoofd geschreven staat. Het begint alweer goed en ik ben er nog niet eens. Maar ja, wat moet je anders. Ik kan toch moeilijk mijn schouders ophalen. Heeft iemand misschien raad?

Naar school in de vakantie

2006-10-21T13:24:00.000+02:00

100_0013, originally uploaded by dorienvanschie.

Ook in de vakantie zorgen we voor onderwijs. Hier een impressie van de eerste teken- en schilderlessen eind 2005

Eerste schooldag

2006-10-21T13:22:00.000+02:00

Eerste schooldag, originally uploaded by dorienvanschie.

Vlak voordat ik in februari weer naar huis ging, konden we samen met het team de kinderen weer naar school brengen. Nu ik binnenkort weer terugben, zit ons derde schooljaar er alweer bijna op.

Nog drie weken te gaan. Tenminste dat denken we nu. 5 November zijn de verkiezingen en dan sluiten de scholen sowieso voor een week, omdat ze gebruikt gaan worden als stemlokalen. Gister legde een vriend van me uit dat het veel tijd kost om aan alle eisen van de internationale observerators te voldoen. Het inrichten kost dus minstens een week. We verwachten dat ze daarna weer opengaan, maar niets is ooit helemaal zeker in dit land. We gaan het zien en meemaken, want minimaal 17 kinderen hebben binnenkort een extra feestje. Als als gaat als gepland, dan zullen zij half november hun lagere schooldiploma in ontvangst nemen. En dat gaat zeker gevierd worden, maar daar lees je over een paar weken vast meer over.

Kinderfeestje

2006-10-21T13:10:00.000+02:00

Kinderen web, feestje 4 feb 05 094, originally uploaded by dorienvanschie.

Met ruim 100 kinderen in het project is het soms moeilijk om je aandacht te verdelen. Vooral als ze allemaal tegelijk bij je op schoot willen of een knuffel nodig hebben. Tenslotte draait het allemaal om die overheerlijke aandacht, waar het merendeel van onze kinderen een chronisch tekort aan heeft

Nog 16 dagen

2006-10-11T22:24:00.000+02:00

16 dagen voor vertrek, heb ik vandaag voor het eerst in mijn leven een weblog geopend. Nee, ik ben zeker geen early adopter. Desalniettemin blijf ik het een spannend idee vinden om hier de komende maanden mijn bevindingen en gedachten op te schrijven.

Maar mijn goede voornemen om mijn achterban van familie, vrienden, geinteresseerden, donateurs, sponsors en bestuursleden dit keer beter op de hoogte te houden dan mij ooit tijdens mijn voorgaande bezoeken ooit is gelukt, moet ik natuurlijk eerst nog gaan waarmaken. Mensen, ik beloof dat ik mijn best ervoor ga doen.

Het leven en werken in Nicaragua is meestal zo heftig. En de ervaringen zo intens, dat de nieuwsbrieven de afgelopen drie jaar altijd ellenlang werden. Het is echt heel moeilijk om met al die indrukken beknopt te blijven. Wellicht dat het hier lukt. En zo niet, dan kom je gewoon - als je meer tijd hebt of je op je werk zit te vervelen - weer terug.

De komende twee weken zal ik vooral heeeeel druk zijn met de laatste 101.001 dingen van mijn prioriteitenlijst af te werken, dus verwacht hier geen dagelijkse updates. Maar 27 oktober sluiten de vliegtuigdeuren om 08:30 en gaat mijn zesde of zevende bezoek van start. En in de dagen daarna hebben de internetcafe's van Leon er weer een goede klant bij.

Ik heb er weer zin in. Mijn lieve Nicaraguaanse collega's hebben op 29 oktober alle kinderen en ouders uitgenodigd om me welkom te heten. Gelukkig zal de aandacht van de meesten tijdens dit sporttoernooi vooral gericht zijn op het winnen van de felbegeerde voetbal. Ik zeg gelukkig, omdat ze in Nicaragua nogal dol zijn op officiele plichtplegingen waar ze je gedurende 3 uur lang uitvoerig bedanken en dat terwijl ik er een bloedhekel aan heb om in de spotlights te staan.

Maar vanmiddag werd ik wel helemaal warm van binnen toen oud-vrijwilligster Josephine me vertelde dat Nicaraguaanse collega Sayda en de kinderen van Adiact uit kijken naar mijn bezoek. En daar doe je het natuurlijk voor: kleverige knuffels, enthousiaste koppies en de dagelijkse uitroepen Alla viene La Dorien! in de straten van Leon.